طلوع همواره

آی! گل

ای ساکن رقصان

که می پراکنی عطرش را

ای شمیم

گیج کرده ای هوای جهان را

اصلاً با تو هستم هوا

که نازدانه های خورشید را به همراه داری

و آه! آه! خورشید

طلوع همواره ی من

اوست که از فاصله های دور

ایستاده است

و تولد شمیم گل ها را در کهکشان جشن می گیرد

جهانم گیج از افق های روشن او

در آن هرگز چشم به تماشای غروبی نیست

هان ای شعاع افکنده ی شفق!

طلوع همواره ی دور!

طلوع همیشگی بارانی!

ثانیه های سپید...