عملی شدن!

آزمایش خون و آنژیوکت، سخت ترین بخش بیمارستان بود. استرس بیهوشی و افت فشار را آنقدر نداشتم که از این تزریقات کوفتی واهمه داشتم. اما بالاخره انجام شد و پس از بیهوشی، دوباره مچم را جا انداختن و محل شکستگی را پین گذاری کردند. نمی دانم چرا درد جا انداختن را کمی حس کردم و تاحدودی صداهای اتاق عمل، در گوشم بود. یادم باشد برای عمل بعدی بگویم که دوز بیهوشی را بیشتر کنند.

نزدیک دو ماه، گچ و سپس مجددا عمل و فیزیوتراپی و این ها، قابل تحمل است ولی سرم و سرنگ، نه! باشد تا عاقل شویم

ثانیه های سپید...